Marlies Vaz Nunes

Writing is the most fun you can have by yourself - Terry Pratchett

Pagina 2 van 19

Autobiografie, autobiografische roman, autofictie

Op zondag 15 maart j.l. nam ik voor de derde keer deel aan het schrijffestijn Boekgerei in Woerden. Het thema van de lezingen was dit keer: welk verhaal schuilt er in jou? Oftewel, hoe gebruik je autobiografische elementen in jouw verhaal?

De lezingen die ik heb bijgewoond waren van Judith Visser, Thysia Huisman, Marelle Boersma en Abdelkader Benali. Zo leerde ik het verschil tussen een autobiografie, een autobiografische roman en autofictie.

Een autobiografie is non-fictie; alle gebeurtenissen worden beschreven zoals ze zijn gebeurd en in de juiste volgorde. Ook de personen die erin voorkomen worden bij hun echte naam genoemd.

In een autobiografische roman heb je meer vrijheid, maar de gebeurtenissen moeten wel allemaal zo zijn gebeurd, zoals je ze beschrijft. Alleen mag je namen van personen veranderen (inclusief je eigen naam). Als je bijvoorbeeld drie vriendinnen had met wie je regelmatig uitging, of ging wandelen, of wat ook deed, kun je ze alle drie in één personage stoppen voor de eenvoud. Verder gaat het erom om de gebeurtenissen die jij hebt meegemaakt te beschrijven op een manier die toont hoe jij die hebt ervaren, wat je gevoelens daarbij waren (en hoe het rook, smaakte etc). Het gehele verhaal/boek wordt beschreven door de ogen van jou alleen.

Autofictie is een fictief verhaal over jouw leven, maar wel gebaseerd op (een deel van) jouw werkelijke leven. Je bent vrij om sommige gebeurtenissen te veranderen of deze erbij te verzinnen die niet in het echt zo zijn gebeurd. Ook kun je in deze vorm af en toe van point of view verwisselen om het verhaal spannender te maken. Natuurlijk kun je net als bij een autobiografische roman jouw eigen naam en die van familieleden, vrienden etc veranderen. Je zou zelfs een broer in een zus kunnen veranderen, als dat zo uitkomt.

Na deze lezingen begreep ik eindelijk dat mijn boek “Een lange zomer in Thessaloniki” onder autofictie valt. Ik kende die term niet en legde meestal uit dat het boek autobiografisch is, maar niet helemaal. In dit boek heb ik mijn broer in een zus veranderd, omdat dat voor het verhaal beter uitkwam. Verder is er een verhaallijn in verschenen die in het echt niet is gebeurd. Het was een geval van: what if?

In 1983 woonde en werkte ik in Thessaloniki en op een warme dag liep ik naar huis. Een rode sportauto met open dak stopte naast mij en een Griek met een flair van: ‘alle meisjes vinden mij geweldig’, vroeg mij of ik geen zin had om te gaan zwemmen. Hij was op weg naar het strand, zei hij. Ik aarzelde, maar dacht toen: waarom niet? Het is erg warm. Ik moest nog wel mijn zwemspullen halen. Geen probleem, hij reed mij naar de studentenflat waar ik woonde en wachtte beneden. Toen ik boven op mijn kamer was, bedacht ik me. Ik ga toch niet met een vreemde man mee? Kortom, ik durfde niet. Ik zag hem buiten staan wachten. Na een tijdje stapte hij in en reed weg.

Tijdens het schrijven van mijn boek dacht ik: wat als ik wel was meegegaan? Wat er toen gebeurde, zal ik niet verklappen. Dat moet je zelf maar lezen.

Versie 10 van “Confrontatie” (of eigenlijk versie 3)

Er is een half jaar verlopen sinds ik mijn laatste bericht had geplaatst over versie 8 van dit manuscript. Intussen ben ik twee versies verder. Versie 7 herschreef ik van een young adult tot een volwassen verhaal en daarom kan ik de huidige versie beter versie 3 noemen. Eerder had ik aangegeven dat dit verhaal een sciencefantasy zou zijn. Dat klopt niet, aangezien er geen fantasy in voorkomt: geen magie, mythische wezens, draken, elfjes etc. Daarentegen komt er wel een ruimteschip in voor en er wordt ook wetenschap bedreven. Daarom is het toch echt wel sciencefiction.

Het verhaal speelt zich af op een planeet waar de voorouders van de bewoners lang geleden met een groot ruimteschip vanaf Aarde naartoe zijn gegaan. De eerst aangekomen mensen noemden de nieuwe planeet Nieuw Aarde. Het overgrote deel van de bevolking is dat echter allang vergeten en zij noemen hun planeet Aarde.

Een groep mensen dat zich Zoekers naar de Waarheid noemt, heeft, als het verhaal begint, bewijs gevonden dat de mens op een andere planeet is ontstaan dan degene waarop ze nu leven.

Een religieuze orde, de Broederschap van Gorima, heerst met ijzeren vuist en volgens hen is de mens vele eeuwen geleden geschapen door de godin Gorima. Mensen die anders denken worden met harde hand bestreden, zelfs gedood. De meeste Zoekers leven daarom al heel lang noodgedwongen ondergedoken bij nomadenstammen, die zich tegenover de Broederschap neutraal opstellen.

Om van hun ballingschap af te komen en ook om de burgers te bevrijden van de tirannie van de Broederschap willen de Zoekers de strijd aangaan met deze Broederschap. Maar hoe? Ze zijn dik in de minderheid…

« Oudere berichten Nieuwere berichten »

© 2026 Marlies Vaz Nunes

Thema gemaakt door Anders Noren — Boven ↑

This website uses cookies. By continuing to use this site, you accept our use of cookies.